keşke yalnız...

uykuyu özlemişken, özlemimden gözlerim yaşarıyorken "acaba ne olacak şimdi?" diye geçiriyorum içimden. her ne olursa olsun irademin dışında gelişecekmiş gibi bir hisle dopdolu kalbim. uçları kırıldı iyice, kestirmek gerek... başımıza ne geleceğini kestiremediğimiz oranda... "amaaann nedir bu gamlı baykuş ıslıkları, sıyrıl derinden her yılan gibi" diyor iç seslerimin en nadidesi. "parçalana parçalana cümle hayvanat can buldu zihninde, kararlar al kararlar ver kararlar rüzgar kararlar yel" üşüdükçe kendi içinde kendi içinden ve kaçtıkça her müstesna anda her muzaffer kederden büyüdüğümü sanmaktan daha acıklı bir şey düşünemiyorum.